{eko+}
Kulisy przejęcia Polkomtelu
Polski świat polityki żyje zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi, ale biznes wciąż zachodzi w głowę, jak Zygmunt Solorz-Żak dopnie przejęcie operatora sieci Plus
Sprzedaż Polkomtelu, który ma 14 mln klientów, to jedna z największych operacji tego typu w historii nie tylko polskiego, ale i europejskiego rynku. Jej wartość przekracza 18 mld zł (15,1 mld zł w gotówce za akcje).
A pieniądze na sieć Plus dopiero są de facto zbierane, choć banki – Credit Agricole, Deutsche Bank, Societe Generale, Royal Bank of Scotland oraz PKO Bank Polski – zagwarantowały, że środki się znajdą. Chodzi o niemałą kwotę, bo o 14,3 mld zł. Taka bowiem część zapłaty za akcje Polkomtelu pochodzić ma z kredytów.
– Teraz banki, nie chcąc mieć tak gigantycznej ekspozycji na Polskę, wystawią ten dług po prostu na sprzedaż. Zadłużenie będzie miało kilka poziomów. Będą to zwykłe kredyty pod zabezpieczenie spółek Solorza-Żaka, obligacje zabezpieczone, ale i obligacje niezabezpieczone o wysokiej stopie oprocentowania (ok. 8 – 9 proc. – red.) – mówi osoba związana z finansowaniem transakcji.
Na potrzeby tej struktury utworzono ponad 100 różnych zabezpieczeń. Transakcja opiera się na tym, że odsetki od zadłużenia będą spłacały nie tylko same spółki właściciela Polsatu, ale przede wszystkim sam Polkomtel.
– Mogą one sięgać rocznie nawet do miliarda złotych. Oznaczać to będzie, że zysk roczny Polkomtelu będzie szedł na spłatę kredytów Solorza-Żaka – mówi jeden z finansistów biorących udział w tej operacji.
Dodaje, że generalnie nie jest to nic nadzwyczajnego w tego rodzaju transakcjach, tzw. lewarowanego wykupu menedżerskiego. Wykup lewarowany, czyli kredytowany (Leveraged Buyout), to transakcja, w której grupa inwestorów przejmuje kontrolę nad istniejącą spółką. LBO charakteryzuje się wysokim udziałem długu w finansowaniu przejęcia, który w skrajnych przypadkach sięga nawet 90 proc.
Pojawia się jednak pytanie, czy przy takim obciążeniu finansowym Polkomtel może sobie poradzić z inwestycjami, które w komórkowej branży są konieczne, by sprostać silnej konkurencji.
– Spokojnie. I tak cały zysk od lat spółka wypłacała na dywidendę, a on był właśnie rzędu miliarda złotych. Takiej więc kwoty i tak nie mieliśmy do dyspozycji, a mimo to inwestowaliśmy grube miliardy złotych w infrastrukturę – mówi osoba związana z Polkomtelem.
Sama spółka generuje około 2,8 mld zł przepływów pieniężnych, więc może sobie pozwolić na obsługę nawet takiego zadłużenia. Wysokie odsetki Solorz-Żak i Polkomtel będą zapewne musieli płacić aż do momentu wejścia tej spółki na Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie. Ten ruch, który będzie również oznaczał zmniejszenie udziału w samej spółce, nastąpi na pewno nie wcześniej niż w drugiej połowie przyszłego roku.
Na razie Solorza-Żaka czeka jeszcze prawna potyczka w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pracująca dla niego kancelaria Chajec Don-Siemion Żyto wczoraj złożyła odpowiedni wniosek.
– Zdefiniowanych zostało ok. 15 rynków, na których spółki Solorza-Żaka i Plus działają wspólnie. Dla UOKiK może być to ciężka orka, ale na żadnym z nich oba podmioty nie mają pozycji dominującej – mówią nasi rozmówcy. Nikt więc nie bierze na serio pod uwagę ewentualnej odmowy urzędu.
Jeśli do końca roku Spartanie (Spartan Capital Holdings, spółka zależna od Solorza-Żaka, za pomocą której transakcja zostanie przeprowadzona) nie otrzymają zgód, mogą zapłacić 2,2 mld zł kary.
O mały włos
Jedno jest pewne: jak na tak ogromną skalę tej transakcji klimat wokół niej był wyjątkowo spokojny i przejrzysty. Nie pojawiły się ani protesty ze strony innych dużych korporacji telekomunikacyjnych, które chciały kupić Plusa (szwedzka Telia czy norweski Telenor), ani też ze strony globalnych funduszy private equity (Bain Capital, Apax), które również starały się o przejęcie tej najbardziej rentownej sieci komórkowej w Polsce. Co ciekawe, spokój jest także zarówno po stronie koalicji rządowej, jak i opozycji. Wszystkim więc nowy właściciel Polkomtelu odpowiada.
– Piotr (tak Zygmunta Solorza-Żaka nazywają bliscy znajomi – red.) jest zupełnie inny od reszty najbogatszych ludzi w Polsce. Politycy go tolerują i traktują inaczej niż np. Jana Kulczyka. On żadnego z nich nie poucza. Po prostu słucha, a później i tak robi swoje. Jest za to bardzo konsekwentny. Jak już złapie, to nie puści – mówi jeden z prawników.
Przeczytaj więcej o: LTE, Plus, Polkomtel, Zygmunt Solorz-Żak, internet, komórki, polsat, przejęcie, sprartan, telekomunikacja, zygmunt
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
